Osiem zrzutów jednym serwem

To modelarskie „wyposażenie dodatkowe” pozwala wykonać kilka zrzutów w tym samym locie przy użyciu jednego serwa. Zostało zbudowane do modelu Stinson L5 Sentinel, makiety w skali 1:3,75, która dzięki dużej kabinie dobrze się nadaje do jego pomieszczenia, ale można je zastosować i przeskalować do wielu innych modeli. Jedno jest pewne: daje nietypowy i oryginalny pokaz, bo pozwala aż osiem razy z rzędu „zrzucić” skoczków spadochronowych, serpentyny, balony z wodą oraz holować banery, trójkolorowe flagi i wszystko, co podpowie wyobraźnia.

Liczba zrzutów zależy wyłącznie od wielkości modelu, a ściślej od objętości jego kabiny, w której trzeba zmieścić to, co nazywam zasobnikiem albo koszem. Ten, który przedstawiam, ma postać koła o średnicy 30 cm, w którym, dzieląc obwód na równe części, wykonałem osiem komór o łuku nieco ponad jedenastu centymetrów. Użyłem balsy 3 mm, oklejonej z obu stron cienką tkaniną na wikol. Przegrody oddzielające komory są z tego samego materiału i mają na końcach pręcik węglowy 5 mm (świetnie nada się też lipa), który łączy obie ścianki boczne i wystaje z jednej strony na 6 - 7 mm. Ten swego rodzaju sworzeń służy do zatrzymywania i ustawiania poszczególnych komór podczas zrzutu.

Po włożeniu przedmiotu do zrzutu do jednej z komór obraca się kosz o 1/8 obrotu; obrót pociąga taśmę z miękkiej gumy lub tworzywa, która zamyka komorę i nie pozwala, by zawartość wypadła. Taśma ma też drugą funkcję: obraca kosz podczas zrzutów, bo drugim końcem jest nawinięta na plastikową rurkę, wewnątrz której pracuje skręcana gumka.

Podstawa zasobnika jest ze sklejki i balsy i ma otwór o wymiarach jednej komory zasobnika (u mnie 10 cm szerokości na 13 długości). Pręty łączące ją z koszem są węglowe i wchodzą w aluminiowy wspornik, na którym pracuje piasta kosza, przytrzymywana sprężyną; pozwala to odsunąć zasobnik od podstawy, co ułatwia załadunek. Oś podtrzymywana przez piastę nie może przechodzić przez wnętrze kosza, tylko musi kończyć się równo ze ścianką, tak aby środkową część można było wykorzystać na komorę przelotową.

Zobaczmy teraz, jak to działa w praktyce. Po zakończeniu załadunku kosz jest całkowicie zakryty taśmą i utrzymywany w napięciu przez gumkę działającą na zwijacz. Przy pierwszym ruchu serwa (nazwijmy go otwarciem) układ dźwigni otworzy klapki w dolnej części modelu, a jednocześnie wahacz, sterowany zaczepem włożonym w rowek środkowej dźwigni, opuści się, zwalniając wystający kołeczek kosza, który obróci się o 1/8 obrotu i zaczepi o przeciwną stronę wahacza (tę w kształcie haczyka); w tym momencie taśma uwalnia zawartość komory i następuje zrzut.

Przy przeciwnym poleceniu z aparatury (zamknięcie) klapki się zamkną, a kosz ustawi się w pozycji do drugiego zrzutu. Wahacz zwolni bowiem kołeczek z części w kształcie haczyka i przeciwną stroną zaczepi drugi kołek; kosz przesunie się jeszcze o mniej więcej parę cm. W tej fazie komory przeznaczone na banery zwolnią haczyk holowniczy i baner zostanie odczepiony od modelu.

Banery, które przygotowałem, mają dwa metry długości i dwadzieścia cm wysokości. Żeby zmieścić je w koszu, połączyłem po średnicy dwie komory (dlatego oś podtrzymująca kosz nie może być przelotowa), a następnie podzieliłem je równolegle do ścian zewnętrznych. Można też podzielić drążek holowniczy banera na dwa lub trzy odcinki połączone sprężyną, tak aby dało się je złożyć i włożyć do komory. Kosz, jak widać na zdjęciach, przygotowano do zrzutu trzech banerów, ale tę liczbę można wybrać dowolnie: wystarczy włożyć do komory pręcik, który, przytrzymywany małą sprężynką (w dyskietkach jest taka, która pasuje idealnie), blokuje hak holowniczy banerów.

Szczerze mam nadzieję, że zdjęcia (wykonał je mój kolega Gianpiero Rosso) wynagrodzą braki w opisie.